Mały, latający mol prawie w ogóle nie pobiera pokarmu. Jego narządy gębowe i jelito prawie w ogóle nie są rozwinięte. Wygryzione dziury w tkaninach i materiałach są tworem gąsienic – larw mola. Ich ulubionym przysmakiem są włosy pochodzenia zwierzęcego a więc głównie wełna, który stanowi suchy pokarm. Larwa żeruje w swym stałym miejscu od dwóch do trzech tygodni.  Jeśli nie ma zbyt dużo jedzenia to trwa to znacznie dłużej. Następnie larwa się przepoczwarza i staje się małym motylkiem. Fruwające w pomieszczeniach mole to głównie samce. Samice w tym czasie szukają nowej kryjówki aby złożyć w nich jaja. Każda samica składa do 100 jaj

Jad wydzielany przez hiszpańską muchę to kantarydyna. Dawniej używano ją jako afrodyzjaku dodawanego do napojów miłosnych, oraz jako substancję do przerywania ciąży.

W czasach antycznych służyła jako środek który pomagał pozbyć się wrogów – a mianowicie służyła jako trucizna. Dawka która wystarczyła na otrucie człowieka to zaledwie trzydzieści miligramów. Osoba otruta cierpiała na zapalenie błon śluzowych, następnie zaczynały się piekące bóle narządów układu moczowego, po czym przestawał on funkcjonować.

W farmaceutyce kantarydyna stosuje się jako środek na pęcherze oraz jako lek w leczeniu podagry.

Wiek słonia związany jest z uzębieniem. Uzębienie słonia to sześć lewych i sześć prawych zębów trzonowych – jednak nie rosną one jednocześnie a sukcesywnie.

Przednia powierzchnia zęba w miarę ścierania się kruszeje, stopniowo odpadają z niego drobne, cienkie płytki i w rezultacie ząb maleje. Wówczas na jego miejsce przesuwa się kolejny ząb. Trzy pierwsze zęby słonia, to zęby mleczne. Zużywają się one w ciągu pierwszych dziewięciu lat życia. Czwarty ząb musi służyć słoniowi do ukończenia 20 – góra 25 lat. Szósty ząb – ostatni, który jest wielkości cegły pojawia się w  wieku 45 lat i jego zadaniem jest służyć słoniowi przez 20 lat. Potem słoń staje się bezzębny. Z uwagi na sporą (około 150 kg) wymaganą porcję dziennego pokarmu ta sytuacja nie kończy się dobrze – słoń szybko umiera , gdyż nie jest w stanie dostarczyć organizmowi wystarczająco dużo pokarmu.